چرا يأس و نوميدى از رحمت پروردگار كفر و ضلال است ؟ در هر فقره از اين فقرات ، معادلهء بين خوف و رجاء با ظرافتى خاصّ جلب توجه مىكند ، معادله بين حسن ظنّ باللّه تعالى ، و بين يأس و نوميدى از رحمت حق تعالى ، معادله بين خطاهاى ساقط ساز و بين توكل سرافراز ، معادله بين گناهان حضيض افكن و بين مژدهء سروش يقين ، و همين‌گونه فقرهاى ديگر . اگر چه هر يك از اين فرازها مشتمل بر موضوعى مستقل است كه شايسته بحث تفصيلى است ولى ضيق مجال و كثرت اشتغال به امور ديگر چنين ميدان بحث را از ما گرفته است و در اينجا همانند ابحاث گذشته به شرح موضوعى كه اهميت بيشترى دارد بسنده مىكنيم و اين صاحبدل است كه از هر اشاره‌اى عبارت يا عبارات مىسازد و موضوع اهمّ در اين مقام چنان كه گفتم : « چرا يأس و نوميدى از رحمت پروردگار كفر و ضلال است ؟ » در فراز اول از اين فرازها ، چنان كه تذكر دادم ، بين حسن ظن و اعتقاد خير و رحمت نسبت به خداوند متعال و بين قنوط و يأس از رحمت حضرتش معادله افكنده و در نهايت ظرافت و لطافت ، عدل و لنگهء يأس و قنوط را به واسطهء سنگينى گناهان در كفّه موازنه با حسن ظن به رحمت خداى تعالى ، قرار مىدهد و آن را همسنگ حسن ظنّ نمىيابد و رشتهء رجا و اميدواريش را به روح و رحمت